Wielki Post z Matką Bożą Bolesną

Boleść Druga: Ucieczka do Egiptu

Wielki Post to czas drogi. Często myślimy o nim jako o spokojnej modlitwie w ławce, ale Druga Boleść przypomina nam, że wiara to czasem ucieczka w nieznane w środku nocy. Ledwo wybrzmiały słowa Symeona o mieczu, a Maryja już musi uciekać, by chronić Życie przed nienawiścią Heroda.

Egipt dla narodu wybranego był symbolem niewoli. Maryja wraca tam, skąd Bóg kiedyś wyprowadził swój lud. To paradoks, który w Wielkim Poście nabiera szczególnego znaczenia:

• Maryja ucząca nas zrozumieć sens ofiary:
  Pomyśl o tej kruchości – Wszechmocny staje się uchodźcą, zależnym od ramion Matki i opieki Józefa. W tym poście Maryja uczy nas chronić obecność Boga w naszym sercu, gdy świat (nasz wewnętrzny Herod) próbuje Go zabić hałasem i grzechem.

• Maryja ucząca nas mieć serce szeroko otwarte:
  Anioł nie podał daty powrotu. Powiedział tylko: „Bądź tam, aż ci powiem”. To lekcja cierpliwości. Wielki Post to właśnie takie trwanie w niepewności, czekanie na Boży sygnał, na poranek Wielkanocy.

• Maryja ucząca nas postu od własnych planów:
  Maryja nie zabrała ze sobą wygód. Zabrała tylko Jezusa. To najgłębszy sens postu: ogołocić się ze wszystkiego, co zbędne, by przekonać się, że On sam wystarczy.

Z czego musisz dziś „uciec”, by uratować w sobie relację z Bogiem? Może to toksyczna relacja, nałóg, a może po prostu pęd życia? Ucieczka Maryi nie była tchórzostwem – była najwyższym aktem odwagi i posłuszeństwa.

„Wielki Post nie jest po to, byśmy czuli się winni, ale po to, byśmy – patrząc na Maryję – nauczyli się kochać aż do bólu.”